Gündüzden Hariç Bir Lakırdı

Yarasa mağaraya tutunuyor,
örümcek ağa,
cambaz ipe,
fidan toprağa…
Yağmur buluta tutunuyor,
akrep yelkovana,
balıkçı ağa,
ağ deryaya…

Yemekleri hazırlıyor, sofrayı kuruyor.
Ortasına, nereden bulduysa üç dal hanımeli koymuş, kapı çalsın diye bekliyor.
Kadın, kokuyu takip edip keyifle sofraya oturacak, gözünün içine içine bakıp  “Ellerin dert görmesin, harika olmuş !” diyecek adama tutunuyor.

Çalışmaktan gecesini gündüzüne katıyor adam.
Eve geldiğinde çocuklar yeni yatmış oluyor.
Karısını, üzerinde inceden bir battaniye ile aynı kanepede uyuklarken buluyor hep.
Uykularında seviyor çocuklarını. Yeni ayakkabılar, oyuncaklar koyuyor yanı başlarına.
Sabah olunca uyanmalarından önce çıkıp yola koyuluyor, kağıtların, imzaların, çalan telefonların arasından geçiyor.
Adam, çalıştıkça büyüttüğü işine tutunuyor.

Yirmi bir yaşında kız.
Dupduru, bahar kokulu.
Görenler durup bir daha bakıyor.
Biliyor kız; güzel, çok güzel. Geçtiği yerde yeni filizler boy veriyor.
İki kelime söz etmek için yarışıyor oğlanlar.
Kız, aynadaki yansımaya tutunuyor.

İlkokula başladı çocuk.
Akşamları ödevlerine yardım ediyor.
Hafta sonları yüzme, resim, dil kurslarına götürüyor.
“İşi bırakmasaydın geleceğin parlaktı.” diyor tanıdıklar, iç çekerek “Evet” diyor.
Ama çocukla kimse ilgilenemiyor onun kadar.
İstiyor ki, yapamadığı ne varsa onda vücut bulsun,
olamadığı kadın o olsun.
Anne, kopyala yapıştır hayaller yüklediği çocuğuna tutunuyor.

Dünyaya tutunuyor ay,
bardağa tutunuyor çay.
Baca çatıya,
tokmak kapıya,
kuş yuvaya,
düş uykuya tutunuyor.

Araba çok güzel. Beyaz, gelin gibi.
Her gün bir rüyaya binip gidiyor adam.
Direksiyonu her tutuşunda sanırsın ki sultan tahtına oturuyor.
Aldığından beri gözünden sakınıyor. Kaputa toz değse toza, az yokuşa sürse motoru bunaltan yola düşman oluyor.
Daha beş yıl maaşın yarısını bırakacak bankada ama olsun !
Masaya bir bırakıyor ki anahtarı, o biçim!
Gelip gören “hayırlı olsun” dedikçe, sıkışan kalbi ferahlıyor.
Hayata dair üç cümlesi yok peş peşe edecek ama ne gam!
Masadaki anahtara tutunuyor adam.

Yeni yaptırdı perdelerini.
Koltuk takımına uymuyor diye hayıflanıyordu epeyden beri.
Komşular bayılıyor  zigon sehpalarına, benzerini bir türlü bulamadıkları kahve fincanlarına.
Onlar bayıldıkça daha çok çağırıyor kadın.
Yeni yeni, leziz mi leziz tarifler buluyor.
Sırayla herkesi arıyor, müsait olanı çaya bekliyor.
Sonra tariften, servis peçetesinden, Gülseren Hanım’ın zevksiz etajerinden bir sohbet ballanıyor. Vakti gelip gidenlerin ellerine tabaklar tutuşturulup  başka hanelere çıkartmalar yapılıyor, fırının buharı yeni burunlar fethediyor. 
Kadın hünerli ellerine, gönül çalan öteberisine tutunuyor.

Rüzgar güze,
çiçek güneşe,
gülüş gülüşe…
Kalem deftere,
yazar, yeni söylenecek söze tutunuyor.
Çünkü her şey, bir şeye tutunmazsa,
“hiçbir şey” oluyor.

Derya CESUR
Aralık 2019

Müzik: Charles Bolt – Far and Beyond

Taş


Yosuna, midyeye kesmiş, arsız martıların tüneği, nasıl bıraktımsa öyle bekler,

anlatmaz ki dinleyeyim,
susar, içine atar sanki de,

gıkı çıkmaz!


Yıllar önce bir gece eşkina avında tesadüfen neredeyse el yordamı ile buluvermiştim, bildiğin yer sofrası kadar bir şey sonraki gelişte ara ara… 
Meğer deniz yükseldiğinde suların altında kalırmış.


Canımın çok yandığı tee geçmişte bir gün, delikanlıyım o zamanlar, dünya etrafımda dönüyor sanıyorum,

mevsimlerden hep bahar,

kaybetmeyi, aldatılmayı bilmiyorum,
felsefeye ihtiyacım yok yahu, o kadar yani.
Şimdi düşündüm de sebebini hatırlamıyorum,
gençlik rüzgarları belki,
niye ezildiysem,
niye kırıldıysam?

Zamandan daha iyi sargı bezi mi var yahu?
bak üzerini örtüvermiş yaranın,
söndürüvermiş yangını… 

Ayaklarımın suya erdiği o gün kapatayım dedim kendimi bir dört duvar arasına aylarca insan içine çıkmayayım,
nasıl olacaksa o iş?
Delikanlılık işte!

Taş geldi aklıma; yıldızlı bir gecenin nihayetinde sabahladık, anlattım dinledi, çıt yok, yorum yok, eleştirmek yok…
Anladım ki; anlatmak istiyor insan, taş da olsa dinlesin istiyor, yargılanmasın, zayıf görünmesin, çekiştirmesin birileri ötesinden, berisinden, fırtınalı havalarda sığınabileceği bir liman, saklanabileceği ağaç kovuğu, soluklansın, nefes alsın istiyor…

Sonra müdavimi oldum deniz taşının, ne zaman başım sıkışsa, ne zaman ağlamaklı olsam, ne zaman küfür edemesem birinin yüzüne karşı, ne zaman yakalarına yapışamasam, ne zaman sonunu düşünsem, ne zaman kahraman olmadığımı anlasam ,işte o zamanlarda gider oldum avuç içi kadar, beklemeyi bilen taşa…


Hiç unutmam Orhan Veli geldi bir gece, diş fırçasını sardığı sarı ambalaj kağıdına yazdığı şiiri okudu.
Başka bir gece Can Yücel oradaydı, nasıl sinirli, gitmeyi kafasına koymuş ama ya kapıdaki Rex?

Deryanın mavi koynundan çıkıp yaz aylarında güneşlendiğim de, tenekede midye yaptığımda oldu deniz taşında…


O hep bekledi,
ben hep gittim.

Taş beni bilir.
Ben taşı bilirim.

*Yazarın “Aynı Şarkı” isimli eserinden alınmıştır.