Güz Bozumu

The Kill  – Brooklyn Duo

Gözle görünür, dille söylenir bir nedeni yokken, gözünü açtığın bir günü sıfırla çarptığın oldu mu hiç?
Yataktan doğrulmanın,
banyoya yürümenin,
yüzünü yıkamanın,
havluya uzanıp kurulanmanın bile zul geldiği sabahların
ve onu takip eden giyinmelerin,
yiyip içmelerin,
yıkanmış çamaşırları askıya yerleştirmenin ağır geldiği,
aslında hiç başlanmamış günlerin oldu mu?

Uykuya dalarken, içeride açık unutulmuş bir musluk varmış da, devam etmeni sağlayan tüm enerji buradan akıp gitmiş, posa gibi uyandığın zamanların?

En sevdiklerinin varlığının bile fazla geldiği, en keyif aldığın şeylerin bile sıradanlaşıp gereksizleştiği anlardan bahsediyorum. Sözsüz bir saklı bahçeye kapanıp, kilidi üç kere çevirip, anahtarı cebine koymak için neler vermeyeceğin anlardan…

Başını mı sallıyorsun?

Evet mi?

Yakaladım seni ! 🙂

Yapılacak onlarca şey,
konuşulacak insanlar,
üst üste yığılmış okunmayı bekleyen kitaplar varken
bir koltuğa uzanıp sızmayı düşledin mi sen de?

Ne uykuda ne de uyanıklıkta olmadığın bir arafta,
çalan kapı zili ile hoplayıp neredeyse tavana değen içini
tekrar katlayıp dürmenin ve ait olduğu yere yerleştirmenin
ne kadar yorucu olduğunu duyumsadın mı?

Yüz adım ötede köpüren bir deniz var.
Öğlene doğruydu, bir nedenle geçtim kıyısından,
yürüdüm ince kumları eze eze,
yine bir Kasım günü vardım eteğine.

Kalamadım çok,
arabaya binip ikinci vites sorularla kuşattım aklımı.
Geldim,
bir türlü uykuya düşemediğim kanepede
bu kez ekrana teslim ettim zihnimi.
Başka boyutlardan, bağlı hayatlardan bahseden bir dizinin en az 6 bölümünü peş peşe izledim.
Kandırdım onu biliyor musun?
Başka odalara sokup, sıfır çarpanını 6 bölümlük duraklamaya aldım.

Neye dokunsam,
neye niyetlensem,
neye doğru yürüsem anlam yitimi rekorları kırdığım bir cumartesi günü, tüm hayatımı kaplaması ihtimalinde ömrümü sıfırla çarpacak bu hissi “tehlikeli ruh halleri” listemin başına koydum.

Güneşe, kumsala, göğüs kafesim her sıkıştığında kendimi yanında bulduğum denize rağmen, beni kanepe ile kaynaşmış bir gövdeye hapseden bu kimyayı geceden sabaha nasıl ürettim dersin?

Keşke bilseydim !

Hayat boyu kaç mayından kıl payı kurtuluyoruz,
kaçının üzerinden tesadüfen atlıyor ya da tam kenarından sıyırıp geçiyoruz?

Görünmez, sayısız kılcal ağla kendimizi kenetlediğimiz şu dünyada sağlam kalabilmek için fazlaca şans mı gerekiyor acaba?
Ne bedenin ne de ruhun ritmi bozulduğunda kalabiliyoruz hayatta.
Verdiği  komutlarla bizi koruyup esirgeyen bu zeki et parçası, yine aynı yolla hayatı katlanılmaz kılabiliyor.
Adına paranoya, panikatak, şizofreni, bipolar denilen her türlü zihinsel denge kaybı
dipsiz umutsuzluklarla,
karanlık sanrılarla,
geçmeyen korkularla
geleceği kötürüm yapıyor.

Hadi o kadar zorlamayalım da, ufak bir eksen kayması diyelim. Bir kesitlik anlam yitimi…
Sana da uğradı mı hiç?

Ayakkabılarını giyip vasıtaya binmek,
yolu geçip çalıştığın binaya girmek dünyanın en ağır işçiliği gibi geldi mi?

Kanepeyle bütünleştiğin saatler sonrasında
karnından açlığın senfonisi yükselirken
yedi buçuk adımlık mutfağa gidip dolaptan bir kap yemek çıkarmak
Ağrı’ya tırmanmak zorluğuyla eşleşti mi?
Artık gireyim şu yatağa diye niyetlenip diş fırçana uzanırken
aynada karşılaştığın efsürde suretine dikip bakışlarını,
“Bu geçecek di mi?, Mutlaka hissim değişecek !” diye diye kendini telkin ettin mi?

Başını mı sallıyorsun?

Hayır mı?

Hımmm..

Belki de,
seninle hiç tanışmadık !

Gören Olmaz

Una Luna – Il Vicolo

Arsız bir rüzgâr eser,
kitabın sayfaları açılır,
kurumuş bir gül düşer yere, gören olmaz.

Siyah paltolu yaşlı bir adam bastonuna dayanarak yalnız yürüyordur karlı yolda, gökyüzü gridir, alıcı kuşlar adamın başında dönüyordur.
Saçlarını topuz yapmış, beyaz elbiseli bir kadın geçmişi çiğniyordur çıplak ayaklarıyla.
Meczubun biri keman çalıyordur uzakta, aşığın biri kadının çiğnediği geçmişe kaldırıyordur son kadehini, burnunu koluna siliyor, ağlıyordur.

Biri İstanbul’u duymaya çalışıyordur, şiirdeki gibi ve hatta gözleri inadına açık!
Sarı yapraklardan adamlar savruluyordur rüzgârda, biri gelip süpürüyordur iş icabı!

Yağmur yağıyordur şehre, kaldırımlar ıslanıyor, üstü ıslak küçük bir çocuk titriyordur köşede.
Umutları koltuğunun altında bir adam, gökkuşağının altından geçmeye çalışıyordur kimse görmeden.

Biri veda ediyordur sevdiğine, öteki kavuşuyordur ayrılanlardan haberi olmadan.
Kovadaki istavrit hayatın anlamını sorguluyordur son nefesini vermeden önce.
Martı gülüyor, çocuk üzülüyordur denize düşen simide.

Arsız bir rüzgâr eser,
kitabın sayfaları açılır,
kurumuş bir gül düşer yere,
gören olmaz.

Aynı Şarkıdan.
5 KASIM 2010
ÇORLU
Ali Gülcü

Koku

Bohemian Rhapsody – Brooklyn Duo ft. Dover Quartet

Birinden ilk anda tiksinmenize ya da birine ilk anda çekilmenize neden olan az şey vardır.

Karizmatik, yakışıklı ya da güzel…

Saçı, dudakları, gülümsemesi, kahveyi içerken elini fincana götürmesi, yürümesi, giydikleri, sürdükleri…

Bunlardan yalnızca biri ya da hepsi, birine doğru çekilmenize ya da ondan uzak durmanıza neden olabilir. Fakat durum ne kadar zorlayıcı olursa olsun tiksindirici olmak için yeterli değildir.

Ses örneğin…
Birinin sesi, yüzünü önemsemeyeceğiniz kadar önceliği ele geçirebilir ya da mesafe aldırabilir; ancak tiksinti, sesle ilişkisi olamayacak kadar  güçlü bir geri çekiliştir .

Ya koku ?

Güzelinin ardından  rüzgarda savrulan tüy gibi uçup gitmek isterken, çirkininden uzak kalmaya çalışan ekşi suratlarınız zamanın göreceliğine küfürler edebilir.

Az sonra içeceğiniz kahvenin, yiyeceğiniz tatlının tadına sirke sıkar kötü koku.

Ve eğer
son dakikada konforu eksi beşe düşürülmüş bir otobüsün cam kenarı koltuklarından birine sıkışmışsanız durum daha da zorlu bir hal alabilir. Tam da o anda, o kıstırılmışlığın çaresizliği içinde nöronlarınız dahiyene köprüler kurar. Çantadan, yüzyılın en işlevsel buluşlarından biri olan ıslak mendil çıkar, açılır, ıslaklığı geçmeye yakın, filtre niyetine her iki burun deliğine özenle tıkanır. Nasıl göründüğünüzün, ne kokladığınızdan daha az önemi olduğu anestezik bir andır bu.  Saniyede bir nefes alıp veren ve çoğu ağzı açık uyuyan yaklaşık elli küsür insanın, otuz beş metrekarede kaderlerinin birbirine bağlandığı bir çeşit hapis zamandır.

Koku…

Güzele çağıran, kötüden uzak tutan, tutkuyla ve kederle, heyecan ve özlemle kilitlenebilen bir duyu…

Bir insanla, bir odayla, bir şarkıyla çıkagelen,
takvimlerden haber yokken  10 yıl 5 ay  21 gün önceki bir koordinata nokta dönüşler yaratan mucizevi bir kodlama yolu…

Uzak durduğumuz ve yakın bulduğumuz düne ait her şeyi geleceğe ekleyen…
Zihnimizin ışıksız odacıklarında üst üste istiflenmiş binlerce kaset gibi bekleyen…

Aşka çağıran, tehlikeden koruyan, özlediklerimizi hatırlatan, ruhumuzu mengeneye alan an parçacıklarına yaptığımız küçük ziyaretlerin tartışılmaz yönetmeni.

Sıradan yürüyüşleri, kapılardan geçişleri, yeni boşalmış odalara girişleri çarpıntılı anlara dönüştüren  bir “acaba?” perisi.

Koku …
Bize, iyi ya da kötü hissetmemiz gerektiğini en kesif şekilde söyleyen,  havada çözülmüş kimya bulutu.
Anne kurabiyesinin, ömrün her deminde havaya aynı huzuru saçtığını hissettiren bir zaman afyonu.

Koku…

Şimdiki zamanda eziyetim, belki gün doğduğunda açıklanamayan sevincim…

Bugün “kahretsin !”, yarın  “iyi ki” dolu hayat kesitim…

Son dakikada konforu eksi beşe düşürülmüş bir otobüsün cam kenarı koltuklarından birinde sıkışmış dizlerim, oturağından rahatsız belim, düşmeye ramak kalan gözlerim…

Üç noktalı, yüklemi eksik cümlelerim…

Burnumda anı kurtaran ıslak mendil,

başımı  devirmek üzere olduğum yastık tek ümidim.

Gecede bir yol,
yolda yolcular,
yolcularda ekşi, baharatlı, nikotinli, terli kokular,
gözümde deli uykular…

Derya CESUR
Yolda
Ekim 2019

Kurtlu Elma

Me -Brooklyn Duo

Hatırlarım,

Annemle geniş geniş gezerdik semt pazarlarını. En taze ve en makul fiyatlı meyve sebzelerin izini sürerdik. Her durup kalkma sonrası, ardımda taşıdığım çekçekin yükü biraz daha artardı.  Çekçek, pazar arabasının, çocuklar için hayatı basitleştirme sözlüğündeki karşılığı…

Hele mevsim yazsa, koca koca tarla domatesleri için iki-üç sefer yapardık eve.
Barbunyalar, kapyalar, domatesler dağılırdı mutfağın bütün boşluklarına.
Belki günlerce sürerdi kışlık konservelerin hazırlığı
 ve o anlarda,
kırmızı kokular sarardı bütün odaları.

Ben meyve tezgahlarını severdim. Kirazları, balla yarışır kayısıları, olgun şeftalileri…
Hele çilek kasalarının önünden geçerken, “Keşke!” derdim. “Keşke her şey çilek koksa !  Yastık, yorgan, sabah akşam yüzümü kuruladığım havlu mesela…”

Annem çok iyi ürün seçerdi. Satıcılarla konuşur, alacağı her ne ise seceresini öğrenir, fiyatları mukayese ederdi. Bunları yaparken eli de boş durmaz, meyvenin sağına soluna iyice bakıp ezik çürük var mı diye kontrol eder, torbaya öyle yerleştirirdi. Ben de atardım torbaya birer ikişer. En az onun kadar iyi bakardım ki, evde azar işitmeyeyim.

Hatırlıyorum,
yüzey alanlarına evire çevire bakar, gözümden kaçtıysa diye ellerimi de yoklamaya katar ve kahverengi bir noktaya rastlarsam onu derhal  geri koyardım. Çünkü kimsenin, daha iyisi varken, kurtlu elmaları seçmeyeceğini öğrendiğim yaştaydım.

Çokça zaman aktı o tezgahların önünden.
Binlerceye varan günler geçti kırmızı kokuların üstünden.
Şimdilerde, kollarımızdan ziyade ceplerimizi ağrıtır oldu sebze meyveler.
Cepler ağrıyınca yarılandı, çeyreklendi kışlık konserveler.

Ama elmalar…
Onları seçmeye gerek yok artık.
Çünkü hepsi al al, hepsi tek bir yeşil.
Hepsi, hiç çürümeyen plastik taklitleri gibi dipdiriler;
neredeyse bir boy, neredeyse kusursuz…

Şimdilerde, pazarcılar meyvelerini kolay kolay elletmiyor kimselere. Öyle rica minnet “Çürüğünden koyma.” diyorsun ezile büzüle.

Bunda çürük olmaz abla.” diyor gençten bir çocuk böbürlenek.

Olmuyor gerçekten; ama kokmuyor da.

– Bir şey mi dedin abla?

– “Hiç kurt çıkmıyor şimdiki elmalardan” dedim.

– Yok abla, o eskidendi.

Öyleydi değil mi !…

Her şeyi aptalca bir makyajla sahteleştirdik.
Meyveler, beş ayrı filtreyle pürüzsüzleşip, ışık oyunlarıyla güzelleşen yüzler gibiler; gösterişli ve tatsız…

Bir meyve olsaydım, elma olurdum ben;
fakat eğri büğrü, kahverengi çillisinden.
Bir kurtçuğun, lezzetli bir yanağı afiyetle gövdeye indirdiğinden.
Çünkü mükemmellik pahalı.
Çünkü mükemmellik aldatıcı.
Çünkü mükemmellik bitmeyen bir yorgunluk.

İnsan ki,
insanlık tarihinde, kendini en çok ortaya döktüğü zamanında.
Önceleri yalnızca bazılarına nasip olan görünürlük ayrıcalığı, artık öyle ya da böyle herkese nasip olmakta.  Lakin nasip olan, olduğunu parça parça azaltmakta.

Diyelim ki çillerimiz…
Onlar ki,  bizim en temiz lekemiz,
ten rengi, kokulu pudraların altında nefessiz.
Üstümüzde her gün değişen, ardışık görünmez elbiselerimiz…
Az önce ağlarken, gün batımı selfilerini retro kadrajlara sığdıran uçarı keyiflerimiz…

Yaşadığımız en kılçıklı anlarda bile, çoktandır teslim olduğumuz bir kusursuzluk motivasyonu tarafından ezilip duruyoruz. İyi görünmezsek, oyundan atılacağımız hissiyle üç beden büyük sevinçler giyiniyoruz. İşin tuhafı, bu eğreti esvabı beğeniyor, pudranın altındaki gerçeğe yabancılaşıyoruz.

Ben uğramayalı epey zaman oldu ama annem hala gezer semt pazarlarını. Tek kişilik mutfağında, hazneleri dolması gereken derin dondurucuları için her hafta çeker kollarını uzatan o arabayı.

Her şeyin her mevsim bulunduğu, “tufanda” sözcüğünün nostaljik sözcükler duvarına asıldığı günümüzde “Tadı yok ki hiç kış domateslerinin!” diye onlarca kavanoz fokurduyor hala bazı evlerde.

Çocukların, hangi mevsimin meyvesi olduğunu bir türlü anlayamadıkları elmalar dört mevsim kanlı canlı duruyor tezgahlarda. Dışı al al, içi soğuk hava depolarının nahoş aromasını almış elmalar…

Oysa organik olan çilli, eğri büğrü, yaralı elmalardır.
Organik; yani, doğası nasılsa öyle…
İddiasız ama lezzetli, cazibesiz ama canımla dost…
Olduğu gibi görünen, göründüğü gibi olan elmalar yani. Hiç vitrinlere konmayan, natürmortları yapılmayan, şık restoranların afilli tabaklarıyla servise çıkmayan, gözünüzü kapatmanızı ve bir elma düşünmenizi istesek hayalinizdeki imge bile olamayan elmalar…

Kurtlu elmayım ben, biliyorum.
Bunca doladıysam dile, anlayın ki kendime yol açıyorum.
Arızalarını kabullenmiş, içindeki başıbozukla el sıkışmış biriyim ben.
Kurdundan kurtulmak için uğraşmayı bırakalı
belki daha az makul,
fakat
daha çok ‘kendi’ kalanım ben.

Derya CESUR
Yolda

Ekim 2019

Aşk Oyunu

O sene sekiz yüz yıllık aradan sonra ilk defa Pisa Kulesi’ni ziyarete kapatmışlardı.
Aziz Nesin kendisine “vatan haini” dediği için Cumhur Başkanı Kenan Evren’i mahkemeye vermiş, tazminat davası açmış, Atatürk Baraj’ında su tutulmaya başlanmıştı.
Öğrenciydim, yolsuzdum üzerine bir de yaz tatiliydi.
Cümle arkadaşlarım yazlıktaydı, bizim yazlığımız da yoktu, arabamız da. Ailecek parklarda yatıyorduk!
Sahile bir defa Tolga’dan ödünç aldığım bisikletle gitmeyi denemiş köpekler kovalayınca geri dönmüştüm.
Allah’ım yollar ne kadar ıssızdı ve ne kadar çok köpek vardı.
Sabahtan akşama kadar boş boş geziyor, geceleri de “okuduktan sonra geri getiririm” deyip aldığım kitapları yalayıp yutuyor, bol bol da hayal kuruyordum.
Charlie’ye uyuzdum!
Çünkü melekleri vardı.
Ben yalnızdım!
Artık psikolojik bir şey mi? Ergenlikle alakalı bir durum mu, abazanlığın aklı karıştırması mı? Bugün bile anlayamadığım bir durumdan önce meleklerden Sabrina Duncan’a aşık oldum baktım yüz vermiyor bu defa Kelly Garrett’e…
Amerika’ya gitmem lazımdı fakat nasıl?
Hem meleklerle vakit geçirmek istiyor hem New York’a belediye başkanı olan David Dinkins’le tanışmak istiyordum.
Şöyle diyecektim David’e, sırtına vurmayı da ihmal etmeyecektim;
“Tarihe geçtin adamım New York’un ilk siyahi başkanı sensin!”
Ziyaretimi kasım ayına şükran gününe denk getirecektim, Thanksgiving Day Parade’ye katılacaktık yan yana yürüyecektik, kalabalığa beni gösterecekti; “Türkiye’den beni görmeye gelmiş, yol parasını da borç almış.”
Yanımızda Sabrina ve Kelly olacaktı.
Şükran günü yürüyüşünden sonra Çin mahallesinde Pekin ördeği yiyecektik ardından kızları da alıp, Central Park’da New York Times’ın sarı sayfalarına sardığımız biralarımızı içecektik. David’in erken ayrılması gerekecekti, Sabrina’yı da biz ekecektik, Kelly bana Universal stüdyolarını gezdirecekti. (Yazar Unıversal stüdyolarının Los Angeles Hollywood’da olduğunu biliyor fakat o dönem New York’ta olduğunu zannediyor)
Tanıdığım en zengin adam köfteci Süleyman ağbi olduğu için ondan borç para istedim. Durumu da olduğu gibi anlattım.” Böyleyken böyle ağbi” dedim, “David’i görüp geleceğim kızlara da mektup yazdım acil gel dediler, kasım ayına da çok kalmadı…New York’ta kasımda aşk başkaymış ağbi” dedim. Ailecek parkta yatıyoruz ama paran sağlamda ileride büyük adam olunca faizi ile geri öderim” dedim…
“Beni şimdi kapından kovarsan yıllar sonra çıkar gelir, dükkanın ortasına dikilir, bugünü hatırlatırım…Bununla da yetinmem dükkanı satın alır, seni kapı dışarı ederim” dedim.
Yalvardım…
Cevap;” kıymanın kilosu kaç lira oldu haberin var mı senin?” oldu…
O gün dünyada kendimi en yalnız hissettiğim gündü!
Süleymaniye Cami’nin şadırvanında abdest aldım, iki rekat şükür namazı kıldıktan sonra Köfteci Süleyman’ı yüce Rabbime şikayet ettim;
“Tamam Allah’ım malı dilediğine, ilmi dileyene verirsin. Bunu kim sorgulayabilir? Adamın dünya kadar parası var. Ayranından ayrı, gazozundan ayrı köftesinden ayrı kazanıyor. Sabahları çorbadan kazandığı parayı söylemiyorum bile…Benim de durumum belli, bildiğin gibi Amerika’ya gitmem gerekiyor, bir babalık yap borç ver dedim, kıymanın kilosunu sordu adam bana… Yalvarıyorum şu köfteci Süleyman’ın durumunu bir gözden geçir, dükkanda oturmaya yer yok!”
Tarım ve Köy İşleri Bakanlığına yazdığım isimsiz ” Köftelere At Eti Katıyor” başlıklı mektupların da etkisi ile iki sene sonra battı Süleyman ağbi, geceleri meyhanelerde buzlu badem satmaya başladı. Bir, iki defa karşılaştık fakat selam vermediğim gibi arkadaşlara da buzlu badem aldırmadım vefasızdan…
Kelly’e benzediği için Ayşe isminde bir kızla çıktım, yakın dövüş bilmediği için kısa sürdü…
Baktım Charli’nin melekleri kıymetimi bilmiyor, hem bir takım fiziksel özellikleri diğer kadınlardan ayrıldığı, hem de neşeli bir kadın olduğu için Samantha Fox’a aşık oldum
Sonra Boys Boys Boys şarkısını söyleyen Sabrina’ya…
Aradığımı Sabrina’da da bulamayınca büyük bir hayal kırıklığı oldu tabi…
Aşık olmamaya karar verdim, bu durum Bill Clinton Amerika Birleşik Devletleri’nin 42. başkanı seçilene kadar devam etti.
Sait Faik öykülerini tekrar tekrar okumalar, geri alıp alıp No Woman No Cry, Could You Be Loved dinlemeler, melankolik haller…
Boşlukta olduğum bir dönemde tabi Amerika’da yaşamıyor olmasının da büyük etkisi var Billur Kalkavan’a aşık oldum.
Kenan Doğulu Yaparım Bilirsin isminde bir albüm çıkarmıştı ve ben yerel bir radyo istasyonunda günde üç saat program yapıyordum.
Sabahtan akşama kadar, Yazmışsa Bozmak Olmaz, Yaparım Bilirsin, Aşk Oyunu çalıyorduk.
Bir sabah gazetede uzun saçlı, çizmeli kedi Kenan Doğulu ile Billur Kalkavan’ı beraber görünce gözlerim karardı!
Bir araştırdım aralarında on iki yaş var!
Ne çektiğimi bir ben bilirim bir de Demlik birahanesinin müdavimleri…
Tanıdığım, tanımadığım beni dinleyecek gibi ne kadar adam varsa alayını topluyor, bira ısmarlıyor, derdimi anlatıyorum…
“Yapılır mı senin gibi adama” diyen, “sen Kenan’dan daha yakışıklısın” diyen, “albüm yapsan daha çok satar” diyen ” git açıl ağbi” diyenlere, halimi anlayanlara sarılıyorum…
Billur’un da dergiden kestiğim bir fotoğrafı var, koyuyoruz masanın üzerine şerefine içiyoruz.
Sırf tepki olsun diye istek gelen Kenan Doğulu şarkılarını, kaset bozuk, cd takılıyor, gün içerisinde başka programcılar çalmış, başka şarkıcı mı yok gibi bahanelerle çalmıyorum…
Programdayken bir gün radyonun sahibi Bilal ağbi aradı odama gelir misin dedi.
Barış Manço’nun Dönece şarkısını attım hemen, altı dakika elli saniye…
– Ali bil bakalım kim geliyor?
– Kim ağbi?
– Söylemem tahmin et.
– Mustafa Sandal?
– Hayır
– Serdar Ortaç?
– Hayır
– Ebru Gündeş?
– Haaayır be oğlum.
– Şarkı bitecek ağbi.
– Son hakkın.
– Soner Arcıca.
– Sabahtan akşama kadar en çok istek alan adamı söylemedin ya helal olsun, haftaya Kenan Doğulu gelecek, röportajı da sen yapacaksın.
– Kenan Doğulu’nun cd takılıyor diye çalamıyoruz ağbi!
Bir hafta sonra geldi Kenan, programdan önce fotoğraf da çektirdik…Popüler ya havalar, cıvalar…Stüdyoda yalnız kalınca bir şey göstereceğim diye arşive çağırdım;
” Bak Kenan” dedim… ” En kısa zamanda Billur’dan ayrılıyorsun… Ayrıldın ayrıldın, ayrılmazsan albüm çıkarıyorum, ona göre!”

Ali Gülcü
11 Mayıs 2018
Çorlu