Eskiden Sarıydı, Şimdi Siyah!

Size de oluyordur muhakkak; bir an geliyor, bazı şeylerin sessiz sedasız hayatımızdan çoktan çıkıp gittiğini fark ediyorsunuz. Şaşırıyorsunuz, bazen tatlı, bazen acı bir tebessümle anıyorsunuz. Bu; yok olan bir meslek de olabilir, artık insanlar tarafından kullanılmayan bir eşya, belki de mahallenizin bir köşesinde her gün tabure üstünde gelip geçeni izleyen ama artık olmadığını fark ettiğiniz ihtiyar bir kadın da olabilir.

Geçtiğimiz Ağustos ayıydı… Arabamla yaptığım yaklaşık beş saatlik uzun bir yolculuğun sonuydu. Arabamdan inip çevresini kontrol ediyordum ki bir şey dikkatimi çekti; ne ön camında, ne ön kaputunda, ne de radyatörünün üzerinde sinek, arı vb. canlıların ölmüş bedenlerinden eser yoktu. Çok değil, günümüzden yaklaşık on, on beş yıl önce böyle bir yolculuk yapıldığında araçların önü bu tür canlıların yapışıp kalmış bedenlerinden geçilmezdi. Temizlemesi zor olur, sadece suyla mümkün değil temizlenmezdi.

Bu, bir anda olmuş olamazdı, muhtemelen zamanla azalarak devam etmişti de ben fark edememiştim. Peki, ne olmuştu da bu minik kanatlılar kaybolmuştu?

Düşündükçe, zihnim bir zaman makinesi vazifesi görüyor, beni anıdan anıya sürüklüyordu. Çocukluğuma gidiverdim bir anda… Annemler pekmez yapma telaşındalar, anneannem ise eline aldığı havluyla, bir ordu gibi üzüm suyuna hücum eden arıları kovalama telaşındaydı. Sonra bir anda günümüze döndüm ve annemlerin bu yaz yaptıkları pekmez telaşı canlandı zihnimde, ihtiyarlaşan annem ve babam dışında tüm düzenek aynıydı, sadece iki eksik vardı; anneannem ve onun kovaladığı arılar. Babamın sesi çınladı kulaklarımda: “Eskiden üzümün yarısını arılar yerdi. Şimdi yoklar!”

Oradan ayrılıp yine çocukluğuma döndüm. Köy meydanındaki çeşme başında Nazmi Amca oturuyor, eline aldığı bir değnekle su birikintisine su içmeye gelen özellikle eşek arılarını bir bir öldürüyordu. Öldürdüğü eşek arılarını önünde sıraya koyup ip gibi diziyordu. Yanına yaklaşan on, on iki yaşlarında bir çocuk ise kendi aklının yettiğince, olanca sesiyle Nazmi Amca’ya bağırıyordu: “Neden öldürüyon ya o arıları, bitireceksin?” Çocuğun serzenişi zoruna giden Nazmi Amca ise sıktığı yumruğu ve dişleriyle küçük çocuğa haykırıyordu: “Öte git kerhaneci! Öldürmeynen arı mı tükenir?” Sonra yine bu yaza döndüm ve aynı çeşme başında oturduğum anlar aklıma geldi, su birikintisi olduğu gibi duruyordu, ama su içmeye gelen hiç eşek arısı yoktu!

Derken, zihnim ardı ardına yeni düşünceleri getiriyordu aklıma, artık annemin bahçeye hazırladığı sabah kahvaltılarına eskisi gibi hiç bal arısı gelmediğini fark ettim, yine evimizin çatı saçaklarına eskiden yuva yapan sarıca arıların artık bir tane bile yuva yapmadıklarını fark ettim.

Şüphesiz ki dünya, uzun zamandır büyük bir değişimin içinde, belki bir sona yaklaşıyor, belki de yeni bir başlangıca… Bilemiyorum.

Einstein’ın sözü çınlıyor kulaklarımda: “Bal arıları ölürse, insanlar da ölür.” Bu sözü muhtemelen, bal arılarının bitki döllenmelerinde büyük pay sahibi olmasından dolayı söylemiştir. Bal arılarının yokluğunun uzun vadede bitki florasının çökmesine neden olacağı gerçeği.

İşte… Bir an geliyor, bazı şeylerin sessiz sedasız hayatımızdan çoktan çıkıp gittiğini fark ediyorsunuz. Ben de yaptığım bir yolculuk sonrası kanatlı dostlarımızın yokluğunu fark ettim.

Nereye gittiler, neden yok oluyorlar? Diye sormayacağım.

Annem bu yaz sordu bana bu soruyu. Ben de cevap verdim;

“Çünkü, insandan başka her şey azalıyor anne!”

Saygıyla…

Özkan SARI

Arı


Mürekkebe bulanmış arı gibiyim;
kanat çırpacak kadar özgür,
uçamayacak kadar esirim,
öylesine mahkum,
öylesine meftunum!

Bir Adam


Yine de değerlisin.
Bir hamam böceği ya da sinek değilsin,
çalışkan bir arısın sen.
Ayağına yapışan şey pislik değil, çamur değil, mürekkep…
Pekala uçarsın istersen
ama tutmuş seni sanki mürekkep,
ayağından değil de
iğnenden…

Bir Kadın

Özkan SARI
Derya CESUR

demlikedebiyat.com

Arı

“Bir arıyı kokladığınız oldu mu hiç?” diye sormuş Yaşar Kemal.

Arının koktuğunu kimse bize söylemedi ki!

Aklımıza da gelmedi, başka şeylere kafa patlatıyorduk biz.

Geçinmeye çalışıyorduk mesela, savaş çıkar mı diye endişeleniyorduk, elimizde avucumuzda olmayan, adını sürekli duyduğumuz dolar kemiriyordu beynimizin kıvrımlarını.

Dolar çok yükselirse biz aç mı kalırdık?

Dolar düşerse zengin mi olurduk?

Sonra küresel ısınma vardı, kredi kartı borçlarımızı ödeyemiyorduk fakat buzullar eriyordu işte.

Batmaz denilen koca gemiyi de bu dibi görünmeyen buz dağları batırmamış mıydı? Hani müzisyenler son dakikaya kadar keman çalıyordu. Filmini yapmışlardı da sarışın çocuk denizin maviliğinde kaybolurken hepimiz ağlamıştık, gençtik o zamanlar.

Amerika’nın dostumuz mu, düşmanımız mı olduğu konusunda da kafamız karışıktı, ne yani başımıza bir hal gelirse yardımımıza Rambo yetişmeyecek miydi?

Ya Rocky?

Apollo öldüğünde de hepimizin gözleri sulanmıştı, yazlık sinemadaydık, gençtik o zamanlar, çekirdek çitliyor, gözlerimizi beyaza boyanmış briket duvara dikmiş hayaller kuruyorduk.

Bir arıyı koklamak aklıma gelmedi benim.

İğnesini batırır da, soktuğu yeri kızartır davula çevirir diye korktum hep arılardan, uzak durdum.

“ Arılardan korkulmaz, sevilir” deseydi biri ardından sorsaydı “sen hiç bal yemedin mi?”

Yemiştim elbet, sütün içine karıştırıp içmişliğim bile vardı.

Hem balı seveceksin, hem arıdan korkacaksın!

Bahar…

Bahar!

Kocakarı soğukları, kırkikindi yağmurları, pastırma sıcakları derken hayat gelip geçiyor da bir arıyı koklamak aklımıza gelmiyor işte.

Okuyunca da şaşırıyoruz, helal olsun adama diyoruz, baksana sen kaç sene önce düşünmüş bunu?

Yememiş içmemiş oturmuş yazmış…

Baharda denizlerin dibi de hep çiçek açarmış!

Gençliğinde lüfer kokarmış balıkçılar.

Bazı adamların yüreği kelebek kanadı gibi olurmuş da, bir yel fiselese örselenirmiş, iyi adamları çok öldürürlermiş, bir insan öteki insanları anlamaya can atarmış da her zamanda başını sert kayalara vururmuş.

Arılar mis gibi kokarmış…

Bu yaşıma kadar koklamak aklıma gelmedi hiç.

Hep korktum!